Innerlijke onrust, houdt je in beweging.

Afbeelding van Geralt

Misschien herken je het wel: innerlijke onrust, houdt je in beweging! Je gaat door. Je werkt, zorgt voor anderen, houdt alle ballen in de lucht en probeert vooral sterk te blijven. Aan de buitenkant lijkt het alsof het goed gaat. Maar van binnen voelt het anders.

Of je herkent het niet, maar ervaart wel bovenstaande. Dan ben je je niet bewust van je innerlijke onrust.

Je bent moe. Niet alleen lichamelijk moe, maar moe op een diepere laag. Je kunt eigenlijk zeggen dat je ziel moe is! Je merkt vooral dat je bezig bent met volhouden, dus overleven!

je kunt hierbij ook een onrust in je lijf ervaren. Je zoekt afleiding om maar niet te hoeven voelen wat je lichaam je nou eigenlijk wil vertellen. Je ziel geeft het aan, die geeft de onrust, het moe zijn enzovoort. De ziel geeft allerlei signalen af om jou die richting op te sturen waar je naar toe mag bewegen. Dat is naar binnen!!! Gaan voelen!!! https://www.nicolekramer.nl/post/de-ziel-het-licht-in-ons-binnenste

Ben je zeer gevoelig? Dan herken je dit misschien nog sterker. je voelt veel aan, merkt subtiele signalen op en bent vaak geneigd eerst af te stemmen op de behoeften van anderen. Met andere woorden, je antennes zijn naar buiten gericht ipv naar binnen. Dat is een prachtige kwaliteit, maar als je jezelf daarin steeds vergeet, kan het leiden tot overprikkeling, innerlijke onrust en het gevoel dat je vooral aan het overleven bent. Juist dan is het zo belangrijk om niet alleen te leren voelen wat er om je heen gebeurt, maar ook te leren luisteren naar wat jij zelf nodig hebt.

Vaak voel je die onrust op het moment dat je even gaat zitten. Als je al de tijd neemt om even te gaan zitten. Als je je dan zo moe voelt, lukt het toch niet om bijvoorbeeld even een dutje te doen.

Veel mensen die bij mij komen, hebben jarenlang geleerd om zich aan te passen. Ze hebben geleerd om rekening te houden met anderen, conflicten te vermijden of hun eigen behoeften opzij te zetten. Vaak zonder dat ze zich daarvan bewust zijn. Ze hebben nooit geleerd om naar hun lichaam te luisteren wat die te vertellen heeft!

Dat aanpassen heeft ooit een functie gehad. Het hielp om moeilijke situaties door te komen. Om veiligheid te creëren. Om gezien of geaccepteerd te worden.

Maar wat vroeger nodig was, helpt je nu niet meer. Zeker niet in de tijd waar we naar toe gaan en deels al inzitten: van hoofd naar hart.

Op een bepaald moment merk je dat je steeds minder energie overhoudt. Dat je sneller geïrriteerd bent. Dat je vastloopt in dezelfde patronen. Dat je denkt, het moet toch ook anders kunnen.

Dat is vaak het moment waarop de vraag ontstaat:

"Wie ben ik eigenlijk als ik niet meer alleen hoef te overleven?"

Die vraag vormt vaak het begin van een nieuwe beweging. Doordat je eindelijk stil gaat staan! Kun je nog wel rustig een kopje thee op de bank drinken, zonder je schuldig te voelen dat je nog van alles moet? Of dat je hoofd maar doorratelt, ik moet dit nog, ik moet dat nog enzovoort.

In mijn begeleiding kijk ik samen met mensen en eventueel de paarden naar de patronen die ooit zijn ontstaan. Naar de overtuigingen die nog steeds invloed hebben. Naar delen van jezelf die misschien al lange tijd niet gehoord zijn. naar kindsdelen die zich niet gezien, gehoord of gevoeld voelen.

Dat vraagt moed.

Want stilstaan bij jezelf is soms spannender dan doorgaan. Toch ligt juist daar de verandering.

Wanneer je leert luisteren naar wat je voelt, ontstaat er ruimte. ruimte om keuzes te maken die werkelijk bij je passen. ruimte om grenzen aan te geven zonder schuldgevoel. ruimte om te ontdekken wat jij nodig hebt.

De paarden kunnen hier onder andere een mooie spiegel in zijn, zowel mijn eigen paarden als jou eigen paard/paarden.

Een paard reageert op wie jij op dat moment bent. Daarom laten ze vaak zien wat woorden niet kunnen uitdrukken of kunnen bereiken.

Ik zie vaak dat mensen rust ervaren als ze niet langer meer tegen zichzelf hoeven te vechten, als ze toe mogen geven dat ze moe zijn enzovoort. Dat dat geen zwakte is maar een hele grote kracht, want dat is wat kwetsbaarheid is.

Van overleven naar staan is geen rechte lijn er zullen altijd bergen en dalen zijn. Maar je kunt wel leren makkelijker door de bergen te navigeren. Het is een proces van bewustwording, voelen, oefenen en opnieuw kiezen.

Het is de enige weg, de weg naar binnen, die je dichter bij jezelf brengt. En dat is waar de echte verandering begint: op het moment dat jij gaat luisteren naar je lichaam en naar binnen durft te gaan, je rust te pakken en te gaan voelen.

Niet door nog harder te gaan werken, dan ga je bij jezelf vandaan ipv dat je dichter bij jezelf komt. Dan kun je uiteindelijk thuiskomen bij wie je werkelijk bent. Dat is god, die huist in ons allemaal en dat is waar velen van ons naar op zoek zijn!

Herken jij jezelf in dit verhaal en ben je benieuwd wat begeleiding voor jou kan betekenen? Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Nicole